دیشا

disha — Sun, 04 Oct 2009 07:11:18 GMT

سلام.

این غزل رو خیلی خیلی دوست دارم.شاید بعضی از دوستان بارها و بارها شنیده باشند

ولی نمی دونم چی شد که یهو زد به سرم برم آرشیو وبلاگو زیر و رو کنم و این غزل

رو بزارم اینجا.دوست دارم وقتی خوندین نقدش کنید .ممنون از همتون...

از آن زمان که دلت دست این و آن افتاد

ستاره ام که تو باشی از آسمان افتاد

ستاره مرد غزل زنده شد و من شاعر

سه اتفاق بزرگی که همزمان افتاد

تو بی خیال من و شعر بودی و غم تو

شبیه یک خوره هر شب به جانمان افتاد

نه اینکه آش دهانسوز بود عشق تو نه

نخوردم آش تو یخ کرد و از دهان افتاد

عجب تقارن نحسی که بعد رقتن تو

بهار شاعریم نیز در خزان افتاد

ستاره دست غزل را گرفت و با خود برد

و مرد خسته شد و بی تو از توان افتاد

غم نبود تو و داغ پر گشودن شعر

دوباره راه تهمتن به هفت خوان افتاد

disha — Tue, 14 Apr 2009 15:06:18 GMT

سلام.

این غزل رو اواخر سال گذشته گفته بودم ولی تا امروز قسمت نشده بود که تو وبلاگ بنویسمش.حقیقتش رو بخواین چون بعد از این شعر، حضرت غزل با بنده به کلی قهر تشریف دارند دلم نمیومد که این شعر رو بذارم تو وبلاگ ، چراشو خودم هم نمیدونم...خلاصه دوستان راه دوری نمیره اگه دعا کنید که یه جورایی ما دوتا با هم آشتی کنیم، ثواب داره به مولا...

بر می گردیم!؟

تصمیم داشتم به تو ایمان بیاورم

از جنس چشمهای تو قرآن بیاورم

شیطان اگرچه سجده به آدم نکرد من

روزی هزار سجده به شیطان بیاورم

می خواستم که چشم تو را یک غزل ... ولی

قسمت نشد که زیره به کرمان بیاورم

این روزها بدون تو اصلا بعید نیست

کم کم دلم بگیرد و باران بیاورم

دیگر بس است خسته ام از اینکه هر غروب

با شوق پشت پنجره گلدان بیاورم

شعرم رسیده است به جایی که ناگزیر

باید دوباره روی به قلیان بیاورم

یعنی تو را نفس نفس از خود رها کنم...

disha — Thu, 22 Jan 2009 08:17:18 GMT

سلام.

غزل غزل است چه یک بیت باشد چه .... . مهم این برگ سبزی است که شما را میهمان من می کند.

و اینکه همه تان را دوست دارم و همیشه منتظر شنیدن نظرات ارزشمندتان هستم.

با تو یک فصل مشترک دارم تو که چشمت همیشه پاییز است

کاش بودی خودت و می دیدی بی تو اینجا چه نفرت انگیز است

رفتی و کوچه های خلوت شهر نیمه شب ها هنوز می بینند

شاعری را که پر سه هایش نیز از غزلهای تلخ لبریز است

با توام آری ای خلیل ا... که مرا برده ای به قربانگاه

دست دست از چه می کنی آخر تو که اینبار خنجرت تیز است

بی تو در هر کجای این دنیا مثل مرگ است زندگی اما

با تو فرقی نمی کند یعنی با تو بوشهر مثل تبریز است....

disha — Tue, 25 Nov 2008 15:53:18 GMT

با سلام. این شعر رو به بهانه سالکوچ زنده یاد منوچهر آتشی شاعر نام آشنای بوشهر گفتم که

همین چند سال پیش در یکشنبه ای تلخ... . ولی انگار نه انگار...

وقتی دوباره رفتن تو ناگزیر شد

بوشهر در فراق تو دق کرد و پیر شد

دیگر به درد زندگی من نمی خورد

شهری که بعد رفتن تو بی امیر شد

دریا دلش گرفت و از این شهر بی امیر

پا پس کشید و بی تو از این شهر سیر شد

یعنی که قامت همه نخل ها خمید

شاعر دلش شکست و غزل گوشه گیر شد

وقتی کبوترانه از این شهر پر زدی

من مات رفتنت شدم و زود دیر شد

مانند قیصری که کند ترک روم را

رفتی و من بدون تو این شهر شوم را...

حالم گرفت از در و دیوار شهرتان

هی پک زدم به تلخی سیگار شهرتان

هی تیر می کشیدم و هی دود می شدم

هی حلقه حلقه نیست و نابود می شدم

هی رشته های من همگی پنبه می شوند

هی روزها به یاد تو یکشنبه می شوند ...

disha — Tue, 14 Oct 2008 17:18:18 GMT

با سلام .

ممنون از همه دوستانی که لطف می کنند شعرهایم را می خوانند و مرا از نظرات پر بهایشان بهره مند می سازند.

اینکه چرا غزل جدیدی برایتان ندارم خودم هم نمی دانم باید از خود غزل پرسید...ولی یک رباعی که به دوست عزیزم آقای عباسی تقدیم کرده ام را پیشکش می کنم.همیشه منتطر حضور زیبایتان هستم.

چندی است که او دچار ماتم شده است

از دست زمانه قامتش خم شده است

یک مرد دلش گرفته و از غم او

بوشهر برای من جهنم شده است

disha — Mon, 04 Aug 2008 15:14:18 GMT

سلام.

دوباره با غزل آمده ام که تحفه ای غیر از این ندارم. و با امید به اینکه بخوانید و نظراتتان را بگویید.

تا که می خواهم بگویم شعری از گیسوی تو

می وزد در دفترم عطر گل شب بوی تو

پشت پرچین خیالم واژه ها صف می کشند

مانده ام تا با کدامین واژه از ابروی تو

تا نگاهت می کنم دست و دلم گم می شوند

وای از آن سبزآبی مرموز و تو در توی تو

چشم تو تکرار تاریخ است تا می بینمت

قبله بر می گردد از بیت المقدس سوی تو

راستی چیزی به جز این نیست تعریف بهشت

اینکه بگذارم سری آشفته بر زانوی تو

باز می چینم دو لیوان چای را بر روی میز

تا که شاید آمدی از راه رو در روی تو

disha — Mon, 23 Jun 2008 17:49:18 GMT

بازهم سلام و بازهم با تاخیر. این هم از غزل آخرم تفدیم به شما.

به نام نامی دریا به رنگ چشـــمانت

دوباره آمده شاعر به جنگ چشمانت

دوباره آمده تـــا شیشه غرورش را

به انتحار بکوبد به سنگ چشمانت

که جنگ حادثه ای تلخ و خانمانسوز است

علی الخصوص اگـــر دشمنت پری باشد

صریحتر بنویسم شکست تو حتمی است

اگــر ســـــلاح حریف تو دلبری باشـــد

زنی که خنده اش ازجنس گندم و پرهیز

و شـــــرجی تن او ناب بندری بـــاشد

چه می کنی اگرآن چشمهای حادثه ساز

دو چشم قهوه ای و هیز دختری بــاشد

کـــه عادتش شده اینکه میان آقایـــان

همیشه دربدر case بهتری بـــاشد

خدا کند که ...نه نفرین نمی کنم شاید

برای ختم غـــــــزل راه بهتری بـــاشد

که من برای تو یک جنگ و صلح بنویسم

ویک تـــرانه به سبک قشنگ چشمانت

صـــریحتر بنویســــم بیا و مســـتم کن

به جای هرچه شراب ازشرنگ چشمانت

صریحتر... نه ببین صاف وساده می گویم

دلــــم برای تو تنگ است تنگ چشمانت

باز هم سلام.اين هم از آخرين غزل

disha — Thu, 27 Mar 2008 15:34:18 GMT

همين كه خورد گره دستهاي تو با مرگ

دوباره زندگيم بي تو شد ســــراپا مرگ

دوباره بچه شدم بچه اي كه پر شده بود

تمام دفـــترش از مشــــق آب بابا مرگ

بيا كه بي تو در اين شهر هيچ كس نگرفت

سراغي از من تنها و خسته حتي مرگ

□

مرا به مستي يك بزم مرده دعوت كن

ولــي بريز برايم به جـــاي ودكا مرگ

بريز تا بخـــورم زودتر به ســـنگ اجل

كه تا به هم برساند دوباره ما را مرگ

سلام.با يك غزل آمده ام به اميد نظرات گرانبهايتان.

disha — Thu, 27 Mar 2008 15:22:18 GMT

یک گلوله سهم تو، یک گلوله سهم من

ساعتی نمانده تا لحظه یکی شدن

چشمهات را ببند وبه مرگ فکر کن

بعد از تمامی خاطرات دل بکن

من تو را نشانه و تو مرا هدف بگیر

گوش کن شماره که پنج شد مرا بزن

یک، بخند نازنین، دو، دوباره شك نكن

سه، چهار، پنج ،آه يك نبرد تن به تن

بيت بعد را سكوت مي نويسم و سياه

بيت بعد را كه خون لخته مي زند كفن.......

قاب خالی

disha — Fri, 01 Sep 2006 16:15:18 GMT

سلام. دوباره با غزل آمده ام ومشتاق

شنیدن نظرات شما.

یک پنجره .یک مرد .یک گلدان خالی

مرگ اناری سرخ در ظرفی سفالی

اینها همه در انتظارت می سپارند

این روزها را در کمال خوش خیالی

اینجا برای بی تو ماندن گریه خوب است

اما گرفته چشمها را خشک سالی

از دوری گنجشکها دیگر مترسک

خود رفته دنبال نشا و کشت شالی

از دوری تصویر تو دق کرد و پوسید

در کنج دیوار دلم یک قاب خالی

تا تاس اقبالم به نام تو بیافتد

گم میشوم در یک فضای احتمالی

دیگر غزلهای مرا خواننده ای نیست

گویا خیالت پر زده از این حوالی